Historia japońskiej ceramiki rozpoczyna się wraz z początkiem okresu Jomon. Powstałe w nim powstałe wyroby gliniane są uznawane za najstarsze na świecie. Nazwa „Jomon” pochodzi od terminu „ornament sznurowy”, który po raz pierwszy został użyty przez E.S. Morse’a znanego z odkrycia i prac wykopaliskowych kopca Omori Kaizuka. Na podstawie badań radiochronologicznych stwierdzono, że najstarsze wyroby mają ponad 12 000 lat. Ceramika okresu Jomon była wytwarzana na przestrzeni 10 000 lat, dlatego też wyróżniono sześć chronologicznych podokresów (Początkowy, Inicjalny, Wczesny, Środkowy, Późny, Końcowy), w zależności od zmian form zachodzących w wyrobach ceramicznych. Okres Jomon jest również podzielony według regionów, w których dokonywano znalezisk, dlatego też mówiąc o ceramice okresu Jomon, opisujemy wiele różnych rodzajów wyrobów ceramicznych. Najbardziej charakterystycznymi przykładami są wyroby garncarskie z podokresu Początkowego z motywami fasolowatymi oraz pręgowatymi, wyroby gliniane w kształcie płomieni z podokresu Środkowego, ceramika w stylu Kamegaoka z podokresu Późnego oraz figurki gliniane, które wytwarzane były od okresu Środkowego do Końcowego. Ceramika okresu Jomon była głównie wytwarzana poprzez zwijanie, a następnie wypalana w temperaturze 800 – 900 stopni na otwartej przestrzeni – bez użycia pieców.