Ceramika Sue ma swoje korzenie w wysokotemperaturowych wyrobach kamionkowych z płw. Koreańskiego, których znaczny wpływ można dostrzec w początkowych jej wyrobach. Pojawienie się ceramiki Sue jest oznaką pierwszych ważnych zmian technologicznych w odniesieniu do historii japońskiej ceramiki. Innowacje polegają między innymi na wprowadzeniu koła garncarskiego do produkcji garnków w większej ilości, czy anagama (piec tunelowy), umożliwiającego wypalanie w wysokich temperaturach poprzez odtlenianie. Nowe techniki garncarstwa, które przyszły do Japonii z półwyspu Koreańskiego, oryginalnie pochodzą z szarej ceramiki z Chin dynastii Shang. Dobrze znanym obszarem, na którym produkowano ceramikę Sue, jest grupa starożytnych pieców odnalezionych na górzystych terenach południowej Osaki w Suemura. Zakłada się, że działalność garncarska rozpoczęła się tam w początkach V wieku w okresie Kofun, a następnie rozpowszechniła się na terenie całego kraju. Kształt naczyń zmienił się znacznie w VII wieku, gdy garncarze zaczęli tworzyć swoje wyroby na podobieństwo ceramiki metalowej z Chin i Korei. Ceramika Sue zaczęła zanikać w późnym okresie Nara, wraz z rozwojem ceramiki glazurowanej popiołem i innymi szkliwami; należy jednak pamiętać, że ceramika Sue dała podwaliny pod nadchodzące garncarstwo średniowieczne. Wraz z średniowieczną ceramiką wypalaną w drewnie i naturalnie glazurowaną, ten rodzaj ceramiki może być sklasyfikowany jako jeden z rodzajów ceramiki kamionkowej.